Υπάρχει κάτι που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στις ανακοινώσεις μεταγραφών των ομάδων της Volley League Γυναικών και όσο κι αν προσπαθείς να το προσπεράσεις, κάποια στιγμή σε ενοχλεί.
Οι νέες μεταγραφές παρουσιάζονται με λαμπερές φωτογραφίες, εντυπωσιακά βιογραφικά, συμμετοχές σε μεγάλες ομάδες, τίτλους και διακρίσεις. Όλα σωστά. Όλα μέρος της πορείας μιας αθλήτριας.
Μόνο που κάπου στη διαδρομή υπάρχει ένα κενό.
Ένα πολύ σημαντικό κενό.
Ποια είναι η πρώτη ομάδα;
Πιο είναι εκείνο το μικρό σωματείο στο οποίο ένα κορίτσι φόρεσε για πρώτη φορά φανέλα, έπιασε για πρώτη φορά την μπάλα, έμαθε να κάνει πάσα, να δέχεται ήττες, να πανηγυρίζει νίκες και, κυρίως, να αγαπά το βόλεϊ;
Γιατί στις περισσότερες ανακοινώσεις μεταγραφών, η αφετηρία αυτή απουσιάζει.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ!
Σαν η αθλήτρια να «γεννήθηκε» αγωνιστικά όταν πήγε στην πρώτη "μεγάλη" ομάδα!
Και αυτό δεν είναι απλώς μια παράλειψη. Είναι αδικία.
Γιατί πίσω από κάθε αθλήτρια που σήμερα αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο, υπάρχουν άνθρωποι και μικρά σωματεία που επένδυσαν χρόνο, κόπο και χρήματα χωρίς να γνωρίζουν αν κάποτε θα πάρουν κάτι πίσω.
Υπάρχουν προπονητές που δούλεψαν με ένα παιδί από την αρχή.
Υπάρχουν διοικήσεις που πλήρωσαν γήπεδα, εξοπλισμό, μετακινήσεις και αγωνιστικές υποχρεώσεις.
Υπάρχουν γονείς που έτρεχαν κάθε απόγευμα στις προπονήσεις και τα Σαββατοκύριακα στους αγώνες.
Και υπάρχουν εκείνα τα μικρά σωματεία που δεν είχαν προβολείς, χορηγούς και μεγάλους προϋπολογισμούς.
Είχαν όμως κάτι πολύ σημαντικότερο:
Έβαλαν το πρώτο λιθαράκι.
Και όταν η αθλήτρια φτάσει κάποτε στη Volley League, αυτό το λιθαράκι δεν πρέπει να εξαφανίζεται από το βιογραφικό της.
Δεν ζητά κανείς να μειωθεί η αξία της μεγάλης ομάδας που την ανέδειξε σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν αμφισβητεί κανείς τη δουλειά που έγινε στη συνέχεια.
Αλλά υπάρχει μια απλή ερώτηση:
Γιατί να μην αναφέρεται και η αρχή;
Γιατί να μην γράφει μια ανακοίνωση:
«Η αθλήτρια ξεκίνησε από τον Χ σύλλογο, συνέχισε στον Ψ και στη συνέχεια αγωνίστηκε στις…»
Τόσο απλό.
Μερικές φορές, μια γραμμή αρκεί για να αναγνωριστεί η δουλειά ενός ολόκληρου σωματείου.
Και δεν είναι θέμα προβολής.
Είναι θέμα σεβασμού.
Γιατί αυτά τα «μικρά» σωματεία είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα του ελληνικού βόλεϊ.
Εκεί βρίσκονται τα παιδιά που σήμερα ονειρεύονται να γίνουν οι αυριανές πρωταγωνίστριες.
Εκεί δουλεύουν προπονητές που πολλές φορές προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα αμείβονται.
Εκεί δημιουργούνται οι πρώτες παρέες, οι πρώτες φιλίες, οι πρώτες αγωνιστικές εμπειρίες.
Κι όμως, όταν έρθει η ώρα της μεγάλης ανακοίνωσης, η ιστορία ξεκινά… από κάπου αλλού.
Γιατί;
Ντρέπονται να το αναφέρουν;
Είναι υποτιμητικό ή θέλουν να οικειοποιηθούν άλλοι την δόξα;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πεις «ξεκίνησε από εκεί»;
Γιατί πρέπει να σβήνεται η αφετηρία για να αναδειχθεί η συνέχεια;
Και τελικά, ποιος πραγματικά κερδίζει από αυτή την παράλειψη;
Σίγουρα όχι το άθλημα.
Γιατί αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη του γυναικείου βόλεϊ, δεν μπορούμε να θυμόμαστε τις μικρές ομάδες μόνο όταν χρειαζόμαστε νέα ταλέντα.
Δεν μπορούμε να τις θεωρούμε απλώς «φυτώρια» και μετά να ξεχνάμε ποια παιδιά πέρασαν από εκεί.
Κάθε μεγάλη αθλήτρια είχε κάποτε μια μικρή ομάδα.
Και αυτή η ομάδα αξίζει να υπάρχει στην ιστορία της.
Όχι για να πάρει δόξα που δεν της ανήκει.
Αλλά για να πάρει την αναγνώριση που δικαιούται.
Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα διαβάσουμε μια ανακοίνωση μεταγραφής, πριν κοιτάξουμε πόσους τίτλους έχει η αθλήτρια ή σε πόσες μεγάλες ομάδες αγωνίστηκε, να αναρωτηθούμε:
Ποια ήταν η πρώτη της ομάδα;
Γιατί εκεί, σε εκείνο το μικρό γήπεδο, με εκείνη την πρώτη φανέλα, πιθανότατα ξεκίνησε όλη η ιστορία.
Και αυτή την ιστορία κανείς δεν έχει δικαίωμα να τη σβήνει.
Υ.Γ. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, γίνεται πάντα το ίδιο! Εμείς όμως θα είμαστε ΕΔΩ, για να τους το υπενθυμίζουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου