Οι «Σοφοί» του Βόλεϊ και ......το θέατρο του παραλόγου!

Με αφορμή την χθεσινή πρώτη των πρωταθλημάτων, την ενημέρωση των αθλητών - προπονητών λίγο πριν την  έναρξη  του αγώνα από τους διαιτητές και τους "επεξηγηματικούς" κανονισμούς με βίντεο (που όποιος κατάλαβε- κατάλαβε), εμάς που ασχολούμαστε αρκετές δεκαετίες με το άθλημα και έχουν δει τα μάτια μας πολλές "κουφές" αποφάσεις (δίποντο στο σέρβις, λήξη του 5ου σετ στους 17 πόντους, να επιτρέπετε η επαφή με όλο το φιλέ, εκτός της επάνω ταινίας, προπέτασμα κ.α.), μας δημιουργούνται  ορισμένες  σκέψεις και προβληματισμοί!

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς κάποιοι «σοφοί» του αθλήματος μπορούν, μέσα σε λίγα χρόνια, να μετατρέπουν το βόλεϊ σε… «παίζοντας τα μήλα» και μετά, αφού το αφήσουν να εξελιχθεί έτσι για χρόνια, να αποφασίζουν ξαφνικά ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω στους παλιούς κανονισμούς!

Για ακόμη μία φορά, οι άνθρωποι που λαμβάνουν τις αποφάσεις στους θεσμικούς φορείς του αθλήματος φαίνεται να αντιμετωπίζουν τις αλλαγές περισσότερο από τη σκοπιά των κανονισμών και λιγότερο μέσα από την καθημερινή πραγματικότητα του γηπέδου και όσων βρίσκονται στο φιλέ.
Αφού άφησαν επί σειρά ετών το άθλημα να μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο «παιχνίδι με μήλα», επιτρέποντας την πλήρη ασυδοσία στις επαφές, την ανοχή στα απίστευτα πιαστά και μεταφορές στο όνομα του δήθεν «θεάματος» και της «συνέχειας των φάσεων», θυμήθηκαν ξαφνικά να φορέσουν το κοστούμι του πουριτανισμού.
Με τις πρόσφατες αλλαγές και τους νέους «πειραματικούς» κανονισμούς, επιχειρούν μια άτσαλη επιστροφή στο παρελθόν! 
Οι αθλητές και οι προπονητές βρίσκονται σε απόγνωση –και δικαίως διαμαρτύρονται– καθώς καλούνται μέσα σε λίγους μήνες να ξεμάθουν όσα οι ίδιοι οι κανονισμοί τούς επέβαλαν για χρόνια!
Οι παίκτες βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με μεγαλύτερο περιθώριο υποκειμενικής κρίσης από την πλευρά των διαιτητών, οι οποίοι καλούνται να αξιολογούν με μεγαλύτερη αυστηρότητα φάσεις που μέχρι χθες θεωρούνταν μέρος της φυσικής εξέλιξης του παιχνιδιού.

Είναι εξοργιστικό να αποφασίζουν για τις τύχες των αθλητών, άνθρωποι που πιθανότατα έχουν δεκαετίες να ακουμπήσουν μπάλα. 
Μετατρέπουν το βόλεϊ σε ένα ασταμάτητο εργαστήριο δοκιμών, μειώνοντας την ποιότητα του θεάματος και προκαλώντας εκνευρισμό. 
Αν θέλουν πραγματικά να προστατεύσουν το άθλημα, ας ακούσουν επιτέλους εκείνους που ιδρώνουν στο παρκέ και όχι τους τεχνοκράτες των συνεδρίων.
Ποιοι είναι τελικά αυτοί που αποφασίζουν για την «τύχη» του αθλήματος;

Τι έψαξα και βρήκα:
Η δομή εξουσίας που ορίζει τις τύχες του αθλήματος αποτελείται από:
Το Διοικητικό Συμβούλιο της FIVB (Board of Administration): Είναι το ανώτατο εκτελεστικό όργανο που εγκρίνει τα πακέτα των νέων κανονισμών. 
Αποτελείται από διοικητικούς παράγοντες (προέδρους εθνικών ομοσπονδιών και ηπειρωτικών συνομοσπονδιών), δηλαδή στελέχη της αθλητικής διπλωματίας.
Την Τεχνική Επιτροπή και Επιτροπή Κανονισμών του Παιχνιδιού (Rules of the Game Commission): Μια κλειστή ομάδα από θεωρητικούς του αθλήματος, πρώην κορυφαίους διαιτητές και στελέχη, οι οποίοι κάθονται στο τραπέζι και σχεδιάζουν τις αλλαγές επί χάρτου.
Οι Προπονητές και οι Αθλητές: Δεν αποφασίζουν. 
Η FIVB διαθέτει μια «Επιτροπή Αθλητών» (Athletes' Commission), η οποία όμως έχει καθαρά συμβουλευτικό χαρακτήρα. Οι προπονητές και οι παίκτες απλώς ενημερώνονται για τις αποφάσεις και αναγκάζονται να προσαρμοστούν.
Οι Διαιτητές: Είναι οι απλοί εκτελεστές των εντολών. Δεν έχουν λόγο στη διαμόρφωση των κανονισμών, αλλά είναι αυτοί που δέχονται όλα τα πυρά και τις διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια των αγώνων, προσπαθώντας να εφαρμόσουν τις συχνά ακατανόητες οδηγίες που τους έρχονται «από πάνω».

Υ.Γ. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ως παλιός του χώρου και  επειδή έχω παίξει το "παλιό βόλεϊ", συμφωνώ με την αυστηροποίηση της διπλής μπάλας και της μεταφοράς,  όπως επίσης και της πρώτης μπάλας με δάκτυλα, από ορισμένους αθλητές, που  παίζουν τα μήλα!
Εντάξει είπαμε να κράτα η φάση περισσότερο, όχι όμως και να αλλοιώνεται το άθλημα!

Έχουν μεγαλώσει όμως ολόκληρες γενιές αθλητών και προπονητών με συγκεκριμένους κανονισμούς. Πάνω σε αυτούς τους κανονισμούς χτίστηκαν τεχνικές, τακτικές, προπονητικές μεθοδολογίες και ολόκληρη η αγωνιστική φιλοσοφία του σύγχρονου βόλεϊ.
Θα έπρεπε να δοθεί χρόνος στους προπονητές, ώστε  να προσαρμόσουν τις προπονητικές τους μεθόδους και στους αθλητές να αφομοιώσουν τις νέες τεχνικές και να προσαρμοστούν στις νέες απαιτήσεις.