Κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για το σύστημα διεξαγωγής των αναπτυξιακών πρωταθλημάτων της ΕΠΕΣΘ, ακούμε σχεδόν πάντα το ίδιο πράγμα:
«Εμείς το προτείνουμε για το καλό των παιδιών, των γονέων, των σωματείων και φυσικά… για το καλό του βόλεϊ!»
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Ο ένας θέλει πολλούς αγώνες.
Ο άλλος θέλει λίγους αγώνες.
Ο ένας θέλει μικρές μετακινήσεις.
Ο άλλος θέλει να παίζει με όλους.
Ο άλλος θέλει να παίζει μόνο με ομάδες αντίστοιχης δυναμικότητας.
Ο ένας θέλει ομίλους.
Ο άλλος θέλει ενιαίο πρωτάθλημα.
Ο ένας θέλει περισσότερες ημερομηνίες.
Ο άλλος θέλει να τελειώνει γρήγορα.
Ο ένας θέλει αγώνες γιατί «τα παιδιά πρέπει να παίζουν».
Ο άλλος θέλει λιγότερους γιατί «τα παιδιά κουράζονται».
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα και το μαγικό επιχείρημα:
«Εμείς δεν το ζητάμε για εμάς. Το ζητάμε για το καλό του αθλήματος!»
Αλήθεια;
Γιατί, αν κάθε πρόταση ξεκινάει και τελειώνει με βάση το τι εξυπηρετεί το δικό μας σωματείο, τη δική μας ομάδα, το δικό μας ρόστερ, τις δικές μας μετακινήσεις, τη δική μας δυναμικότητα και το δικό μας πρόγραμμα, τότε ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς.
Ας πούμε:
«Αυτό μας βολεύει περισσότερο».
Δεν είναι κακό να κοιτάζει ένα σωματείο το συμφέρον του.
Κακό είναι να βαφτίζει το προσωπικό του συμφέρον «το καλό των παιδιών» και «το καλό του βόλεϊ».
Γιατί τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα δεν σχεδιάζονται για να βολεύουν τους συλλόγους.
Σχεδιάζονται για να αναπτύσσουν παιδιά.
Και αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή πρέπει να αφήσουμε στην άκρη το «τι μας βολεύει» και να αποφασίσουμε με βάση ένα σταθερό, ξεκάθαρο και κοινά αποδεκτό πλαίσιο.
Να συμφωνήσουμε πρώτα τι θέλουμε να πετύχουμε από τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα και μετά να βρούμε το σύστημα που υπηρετεί αυτόν τον στόχο.
Όχι να αποφασίζουμε πρώτα ποιο σύστημα μας βολεύει και μετά να ψάχνουμε τα επιχειρήματα για να το παρουσιάσουμε ως… σωτηρία του ελληνικού βόλεϊ!
Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος δεν θα έχουμε ένα σύστημα διεξαγωγής.
Θα έχουμε ένα σύστημα ανά σωματείο.
Και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι.
Αρκεί φυσικά να παίζει ο καθένας με τους δικούς του κανόνες.
Για το καλό των παιδιών, βεβαίως.
Για το καλό των γονέων.
Για το καλό των σωματείων.
Και πάνω απ’ όλα…
για το καλό του βόλεϊ!
Όταν όλοι ξέρουν τι είναι καλό για το βόλεϊ… αρκεί να τους βολεύει!
Υ.Γ. Αύριο οι προτάσεις!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου